کهنه مردابی بود٬ دلم

لم داده به پهنای مکرر زمین٬

آکنده ازبخارهای گیج ِ سکوت٬

سکون٬

رکود!

خوش بود

به آوای حزین ِ بوفان و غوکان!

بی دغدغه

خالی از هوس ِ احساس ِ کاهندهء عشق....

روزگاری

نیلوفری کرد و رویید

میان ِ دلم عشقی!

و زمزمه کرد در گوشم

افسانه ای کهن از جوش و خروش ِ رود٬

از خلسه ی آبی ِ خفتن٬

میان ِ آغوش مادرانهء دریا!

اما نگفت٬

هیچ نیلوفر ترد و سپیدی

بر آب ِ خروشان ِ رود٬

لانه نخواهد کرد....

       *    *    *

فریبی بیش نیست عشق٬

امان!

اگر از دهان تشنه و مکندهء دشت

اگر از ستیز ِ صخره های سترگ ِ راه

اگر ازخورشید و سوزندگی ِ آه٬ 

خبرت ندهد!

       *     *     *

اکنون:

دوباره سکوت٬

دوباره سکون٬

دوباره رکود!