| تبليغات | X |
|
آسمان لاله زار ایران
|
بو عشق دردو غمی گؤر نئجه یوغورتدو منی
قیامتین ائله بیل آتشی قووردو منی
یاراما بخیه وورارلار فقط نه فایداسی وار
طبیبیم اولدو او کس کی ائله او قیردی منی
اگر اینسان حکیم اولسا ، اسیر روزگار اولماز
بو بئش گون عمره خاطیر ، نفس شومه دستیار اولماز
سلیمانلار گئدیبلر دست خالی قبره دونیادان
نقدیر اولسا اینسانین جلالی ، پایدار اولماز
چیرپینما اوره ییم دؤیونمه قلبیم
کیچیلمه دوشمنه اییلمه یادا
اودلار اؤلکه سینین اوجالیب باشی
دئییلیر شهرتی بوتون دونیادا
چرخی فلک منله یامان باشلادی
نه چوخوموش آهی زاری دونیانین
باغبان اولدوم گیردیم دونیا باغینا
حئیف کی یوخوموش باری دونیانین
قمران گؤزلرینین قربانی اولوم
ماهیر اووچو کیمی منی ایزلییه ن
قمرال گؤزلرینین قربانی اولوم
سخته باخیشلاردان منی گؤزله ین
عشوه نازلارینین قربانی اولوم
اولدوم دلشکسته ای بویو بسته
الیم اته یینده ، یار اوزمه اوزمه
نه دیر سینه ن اوسته ، لب لری پسته
مروت ائت جانیمی ، یار اوزمه اوزمه
منیم قلبیم سیغارادان نازیک دیر
مروت ائت ، سینه می داغلاما گؤزل
حسرتیندان کؤنلوم ازیک – ازیک دیر
دوز سه پیپ یارامی باغلاما گؤزل
کهنه مردابی بود٬ دلم
لم داده به پهنای مکرر زمین٬
آکنده ازبخارهای گیج ِ سکوت٬
سکون٬
رکود!
خوش بود
به آوای حزین ِ بوفان و غوکان!
بی دغدغه
خالی از هوس ِ احساس ِ کاهندهء عشق....
روزگاری
نیلوفری کرد و رویید
میان ِ دلم عشقی!
و زمزمه کرد در گوشم
افسانه ای کهن از جوش و خروش ِ رود٬
از خلسه ی آبی ِ خفتن٬
میان ِ آغوش مادرانهء دریا!
اما نگفت٬
هیچ نیلوفر ترد و سپیدی
بر آب ِ خروشان ِ رود٬
لانه نخواهد کرد....
* * *
فریبی بیش نیست عشق٬
امان!
اگر از دهان تشنه و مکندهء دشت
اگر از ستیز ِ صخره های سترگ ِ راه
اگر ازخورشید و سوزندگی ِ آه٬
خبرت ندهد!
* * *
اکنون:
دوباره سکوت٬
دوباره سکون٬
دوباره رکود!
یادگاران زین پس می گریند که از غافله عقبند
|
آنگاه كه روح مشتاق آماده عروج الهى خود ميشود وبناى پياده شدن از مركب جسم خاكى را دارد، چشمان حقيقت بين او باز ميشود وحقايق ناپيدا به چشم سر را مشاهده ميكند، در اين حال كه زمان تنگ ميشود وحركت شدت ميابد شهيد قلم بر ميدارد تا چند خطى را بعنوان نشانه راهى كه آغاز كرده براى آنان كه بدنبال مى آيند بنويسد،كلام ماندگار، همان نشانه است تا ما راه را بشناسيم ودر آن قدم گذارده و ادامه دهيم. كلام ماندگار يا همان وصيت نامه، در حقيقت عصاره همه آنچيزهايى است كه در نگاه شهيد حقيقتند واهميت دارند، واعلام آن است كه او براى رسيدن به چه حقيقتى قدم در اين راه نهاده ، پس كلام ماندگار راه وشمه ايى از بسيار است كه مهم تر از آن درنگاه شهيد يافت نمى شود. |
